ไทยไตรปิฎก | พระไตรปิฎก ภาคเสียงอ่าน
พระไตรปิฎก ภาคเสียงอ่าน ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย อ่านโดย อาจิต โตเกียรติรุ่งเรือง
13383
page-template,page-template-full_width,page-template-full_width-php,page,page-id-13383,page-parent,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive
 

พระไตรปิฎก

พระวินัยปิฎก

พระวินัยปิฎก เป็นการประมวลพุทธบัญญัติ เกี่ยวกับระเบียบปฏิบัติ ขนบธรรมเนียม ประเพณี วิถีชีวิต

และวิธีการดำเนินการต่างๆ ของภิกษุสงฆ์ และภิกษุณีสงฆ์ ในพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้า

เล่มที่ ๑
เล่มที่ ๒
เล่มที่ ๓
เล่มที่ ๔
เล่มที่ ๕
เล่มที่ ๖
เล่มที่ ๗
เล่มที่ ๘

พระสุตตันตปิฎก

พระสุตตันตปิฎก เป็นการประมวลพระพุทธพจน์ ที่ประกอบด้วยพระธรรมเทศนา

และธรรมบรรยาย เรื่องราวต่างๆ ที่ตรัสให้เหมาะกับบุคคล เหตุการณ์ โอกาส ตลอดจนบทประพันธ์ เรื่องเล่าทั้งหลายในพระพุทธศาสนา

เล่มที่ ๙
เล่มที่ ๑๐
เล่มที่ ๑๑
เล่มที่ ๑๒
เล่มที่ ๑๓
เล่มที่ ๑๔
เล่มที่ ๑๕
เล่มที่ ๑๖
เล่มที่ ๑๗
เล่มที่ ๑๘
เล่มที่ ๑๙
เล่มที่ ๒๐
เล่มที่ ๒๑
เล่มที่ ๒๒
เล่มที่ ๒๓
เล่มที่ ๒๔
เล่มที่ ๒๕
เล่มที่ ๒๖
เล่มที่ ๒๗
เล่มที่ ๒๘
เล่มที่ ๒๙
เล่มที่ ๓๐
เล่มที่ ๓๑
เล่มที่ ๓๒
เล่มที่ ๓๓

พระอภิธรรมปิฎก

พระอภิธรรมปิฎก เป็นการประมวลคำสอนของพระพุทธเจ้า ที่ว่าด้วยเรื่องของจิต เจตสิก รูป นิพพาน

และบัญญัติ ซึ่งล้วนเป็นธรรมอันยิ่ง ธรรมอันพิเศษ ธรรมอันละเอียดลุ่มลึก และประเสริฐ ยิ่งกว่าธรรมทั้งปวงที่จะยังสัตว์ทั้งหลายให้ไปสู่สวรรค์ และนิพพาน โดยมิได้กล่าวถึงสัตว์บุคคล สถานที่และเหตุการณ์ต่างๆ เข้ามาประกอบแต่อย่างใดทั้งสิ้น นับเป็นเรื่องของวิชาการทางพระพุทธศาสนาล้วน

เล่มที่ ๓๔
เล่มที่ ๓๕
เล่มที่ ๓๖
เล่มที่ ๓๗
เล่มที่ ๓๘
เล่มที่ ๓๙
เล่มที่ ๔๐
เล่มที่ ๔๑
เล่มที่ ๔๒
เล่มที่ ๔๓
เล่มที่ ๔๔
เล่มที่ ๔๕
บอกบุญ :