ไทยไตรปิฎก | หยิบได้ตามชอบใจ
15886
post-template-default,single,single-post,postid-15886,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

หยิบได้ตามชอบใจ

หยิบได้ตามชอบใจ

หากมีกองดอกไม้กองใหญ่อันสวยงาม มีกลิ่นหอม ไม่มีพิษ มาวางอยู่ตรงหน้า ผู้ใดใคร่หยิบก็เลือกหยิบเอาไปได้ตามชอบใจแล้ว
ผู้ฉลาดและจรู้ประโยชน์ของดอกไม้เหล่านั้น ก็จะหยิบเอามาเป็นของตน และจัดตกแต่งเป็นพวงดอกไม้ตามประโยชน์ใช้สอยของตน นี้ฉันใด บุคคลผู้มีปัญญาก็ฉันนั้น ย่อมรู้จักเลือกเก็บสะสมบุญต่างๆที่ทำได้สร้างได้ในโลกนี้ให้มากที่สุดเท่าที่มากได้ และนำติดตัวไปเพื่อใช้สอย หรือพึ่งพาบุญกุศลเหล่านั้นทั้งในชาติปัจจุบันและชาติต่อๆไป เพราะบุญกุศลที่ได้สะสมไว้แล้วนั่นเอง จะเป็นที่พึ่งของบุคคลได้ ที่พึ่งแท้จริงอย่างอื่นไม่มี ตราบเท่าที่ยังอยู่ในสังสารวัฏฏ์นี้

ดังมีพระพุทธพจน์ที่ว่า “สัตว์ผู้มีอันจะต้องตาย เมื่อเกิดมาแล้ว ควรสร้างกุศลไว้ให้มาก เหมือนช่างดอกไม้ร้อยพวงมาลัยไว้เป็นจำนวนมากจากกองดอกไม้ฉะนั้น”

จาก หนังสือดอกไม้แห่งชีวิต เรียบเรียงโดย อาจิต โตเกียรติรุ่งเรือง

บอกบุญ :