ไทยไตรปิฎก | ประโยชน์และความสุขที่ยาวนาน
15880
post-template-default,single,single-post,postid-15880,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

ประโยชน์และความสุขที่ยาวนาน

ประโยชน์และความสุขที่ยาวนาน

บุคคลผู้สามารถครองชีวิตตนให้อยู่ในทางที่ถูกต้องตามครรลองและสาระแห่งชีวิตที่ได้เกิดมาในโลกนี้ นับว่าเป็นผู้ที่น่าสรรเสริญ เพราะเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ง่ายเลยที่จะประคองชีวิตให้ลุล่วงรอดพ้นจากสิ่งต่างๆมาได้จนถึงบทสุดท้ายของชีวิต เป็นที่ยอมรับของบุคคลอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตนเองก็สามารถยอมรับคุณค่าในตนเองได้ และเหตุที่ทำได้เช่นนี้ ย่อมแสดงว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ที่มีคุณธรรมในตนอยู่หลายประการ เช่น มีสามัญสำนึกที่ดีอันเกิดจากความมีปัญญา มีความละอายและกลัวต่อการทำชั่วบาป มีศรัทธาเชื่อในสิ่งที่ดีมีเหตุผล มีความไม่ประมาทเป็นต้น ชีวิตของบุคคลเช่นนี้ย่อมมีความสุขตามอัตภาพแห่งตน และความสุขที่เกิดจากความมีคุณธรรมเช่นนี้ยังสามารถสืบต่อเนื่องไปถึงภพชาติหน้าอีกด้วย ดังพระพุทธพจน์ที่ตรัสว่า

“คุณธรรมคือปัญญา ศรัทธา ศีล จาคะ เป็นเหตุนำสุขมาให้ในโลกทั้ง ๒ คือ ภพนี้และภพหน้า”

จาก หนังสือดอกไม้แห่งชีวิต เรียบเรียงโดย อาจิต โตเกียรติรุ่งเรือง

บอกบุญ :