ไทยไตรปิฎก | ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก
15876
post-template-default,single,single-post,postid-15876,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก

ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก

ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก แต่การเป็นผู้ให้หรือการทำทานไม่จำเป็นต้องทำทีละมากๆ คือเมื่อมีน้อยก็ให้น้อย หรือทำแต่น้อยตามฐานะของตนแต่ควรทำบ่อยๆ และต้องไม่เดือดร้อนเพราะเหตุแห่งการให้นั้น พระพุทธองค์ตรัสถึงผลแห่งการให้ทานที่ เมื่อบุคคลใดทำเองแล้วก็สามารถเห็นผลด้วยตนเองได้ว่า มีลักษณะตามที่พระพุทธองค์ตรัสไว้คือ

“บุคคลผู้ไม่ตระหนี่ให้ทานอยู่ย่อมเป็นที่รักของคนหมู่มาก คนหมู่มากย่อมคบหาบุคคลนั้น เขาย่อมได้รับเกียรติ เจริญด้วยยศ เป็นผู้ไม่เก้อเขิน แกล้วกล้าในที่ประชุมชน เพราะเหตุนั้นแล บัณฑิตทั้งหลายผู้หวังความสุข จงขจัดความตระหนี่อันเป็นมลทินแล้วไห้ทาน บัณฑิตเหล่านั้นย่อมดำรงในไตรทิพย์ ถึงความเป็นอยู่ร่วมกับเทวดา รื่นเริงอยู่ตลอดกาลนาน”

จากหนังสือ ดอกไม้แห่งชีวิต เรียบเรียงโดย อาจิต โตเกียรติรุ่งเรือง

บอกบุญ :