ไทยไตรปิฎก | คิดทีไรก็ปลื้มใจ
15832
post-template-default,single,single-post,postid-15832,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-10.1.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

คิดทีไรก็ปลื้มใจ

คิดทีไรก็ปลื้มใจ

คนบางคนรู้จักและเข้าใจใช้ทรัพย์สินเงินทองที่หามาได้โดยสุจริตไปในสิ่งที่สมควรและจำเป็น แม้บั้นปลายของชีวิตทรัพย์สินเงินทองอาจเหลือน้อยลงไปหรือมีเพิ่มขึ้นก็ตาม แต่ผลแห่งการได้ใช้จ่ายทรัพย์ในทางที่ถูกที่ควรเช่นนี้ ย่อมนำความชื่นใจภาคภูมิใจมาให้ ถึงทรัพย์หมดไปก็ไม่เสียดาย หรือถ้ามีเพิ่มขึ้นก็น่ายินดี เพราะได้ใช้ประโยชน์จากสิ่งที่ตนมีอย่างเต็มที่นั่นเอง
สมดัง พระพุทธพจน์ที่ตรัสว่า…

“บุคคลผู้จะตาย เมื่อคิดเหตุนี้ว่า โภคทรัพย์เราใช้แล้ว คนที่ควรเลี้ยงเราได้เลี้ยงแล้ว อันตรายทั้งหลายได้ผ่านพ้นมาแล้ว ญาติและคนที่ควรสงเคราะห์ได้ทำแล้ว ประโยชน์ที่บัณฑิตผู้ครองเรือนปรารถนาเราก็ได้บรรลุแล้วโดยลำดับ กรรมที่ทำแล้วไม่เดือดร้อนในภายหลังเราก็ได้ทำแล้ว เช่นนี้ชื่อว่า เป็นผู้ที่ตั้งอยู่ในอริยธรรม บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญเขาในโลกนี้ เขาไปแล้วย่อมบันเทิงในสวรรค์”


จาก หนังสือดอกไม้แห่งชีวิต โดย อาจิต โตเกียรติรุ่งเรือง

บอกบุญ :