ไทยไตรปิฎก | สงบใจในสิ่งที่ชวนให้น่าหลงใหล
15825
post-template-default,single,single-post,postid-15825,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.7,vc_responsive

สงบใจในสิ่งที่ชวนให้น่าหลงใหล

สงบใจในสิ่งที่ชวนให้น่าหลงใหล

ในโลกนี้มีสิ่งที่ชวนให้น่าหลงใหลอยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นคน สิ่งของ หรือสิ่งอื่นใด และเมื่อบุคคลใดเกิดความหลงใหลในสิ่งนั้นแล้ว ก็จะเกิดความทุกข์เพราะสิ่งนั้น หลงใหลมากก็ทุกข์มาก หลงใหลน้อยก็ทุกข์น้อย และหากไม่หลงใหลเลยความทุกข์ก็จะไม่มี.

ความหลงใหลคือความรู้สึกที่ ชอบ รัก คิดถึง อยากอยู่ใกล้เข้าใกล้ อยากได้มาเป็นของตน และเมื่อไม่ได้สมความปรารถนาจึงเกิดทุกข์.

หลักธรรมที่สกัดกั้นความหลงใหลในสิ่งต่างๆให้หมดไปหรือให้น้อยลงไปก็คือให้มีความสงบใจ มีสติยับยั้งใจ และระลึกถึงข้อธรรมะข้อที่ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ไม่ยกเว้นอะไรเลย ล้วนตกอยู่ในลักษณะ ๓ ประการ คือ มีความไม่เที่ยงแท้แน่นอน เปลี่ยนแปลงเรื่อยไปตลอดเวลา และในที่สุดก็ไม่มีใครสามารถบังคับให้เป็นไปตามที่ต้องการได้.

พระพุทธองค์ตรัสสอน และเรียกลักษณะทั้ง ๓ นี้ว่า ไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ รวมทั้งตัวเราเองด้วย ก็อยู่ภายใต้กฏธรรมชาตินี้ และสิ่งที่หลงใหลนั้น ก็ตกอยู่ภายใต้กฏธรรมชาตินี้เหมือนกัน.

จาก หนังสือดอกไม้แห่งชีวิต โดย อาจิต โตเกียรติรุ่งเรือง

บอกบุญ :